Micmacs eða Micmacs à tire-larigot er frönsk mynd frá árinu 2009 og er leikstjóri hennar og handritshöfundur Jean-Pierre Jeunet sem er helst þekktur fyrir að hafa leikstýrt myndunum La cité des enfants perdus og Le fabuleux destin d'Amélie Poulain, sem er ein af mínum uppáhalds myndum.
Með aðalhlutverkið fer Dany Boon (Basil) sem nýtur stuðnings margra gæðaleikara, eins og André Dusollier (Nicolas Thibault de Fenouillet), Julie Ferrer (La Môme Caoutchouc) og Omar Sy (Remington) ásamt einhverjum fleiri.
Myndin fjallar um Basil, afgreiðslumann á vídeoleigu, sem verður fyrir því óláni að fá byssukúlu í höfuðið kvöld eitt og er ansi nálægt því að deyja. Læknarnir sem hann er sendur til ákveða að skilja kúluna eftir í höfðinu á honum, sem kemur í veg fyrir heilaskaða en veldur því að hann gæti dáið á hverri stundu. Þegar hann svo ætlar að fara aftur í gömlu vinnuna sína, er yfirmaður hans búinn að unga stúlku í hans stað, svo Basil situr uppi atvinnulaus og heimilislaus. Þegar hann er að labba í burtu frá vídeoleigunni hleypur stúlkan á eftir honum og lætur hann hafa skothylki sem hún og kærastinn hennar fundu í dekkinu á mótorhjóli kærastans, eftir að hann hafði sótt hana í vinnunna. Á hylkinu er nafn og merki einhvers fyrirtækis.
Seinna þegar Basil er að betla kynnist hann gömlum manni sem kynnir hann fyrir „fjölskyldunni sinni“ sem er samansafn af fólki sem býr saman á ruslahaug og gerir nytsamlega hluti úr ruslinu. Þegar Basil er svo á göngu sér hann byggingu með sama merki og er á hylkinu. Þetta reynist vera bygging vopnaframleiðanda og hann telur sig því nú vera búinn að finna þann sem er ábyrgur fyrir meiðslum hans, og ákveður að ráðast til aðgerða gegn fyrirtækinu. Hann fær „fjölskylduna sína“ í lið með sér og með hjálp þeirra gerir hann fyrirtækinu lífið afar erfitt, og sérstaklega æðsta yfirmanni þess. Í þetta allt blandast svo erkióvinur yfirmannsins: yfirmaður annars vopnaframleiðanda, en þessi fyrirtæki eru í sífelldri samkeppni. Úr þessu verður skemmtilegt sjónarspil, þar sem mikið er um dæmigerðan franskan húmor, en einnig má greina gagnrýni á stórfyritæki og vopnaframleiðendur.
Mér fannst myndin bara mjög góð. Persónurnar voru fyndnar og skemmtilegar, og allar mjög ólíkar sem leiddi til skemmtilegs samspils þeirra á milli. Myndir Jeunets eru allar frekar skrýtnar, yfirbragðið er öðruvísi en hjá flestum myndum og var þessi engin undantekning. Mér finnst alltaf mjög gaman að sjá myndir frá öðrum löndum en Bandaríkjunum, þær eru einhvern veginn allt öðruvísi á allan hátt.
Þessi grein eftir David Bordwell fjallar um einn af bestu írönsku kvikmyndagerðarmönnunum, Jafar Panahi. Hann hefur nú verið dæmdur í sex ára fangelsi og má þar að auki ekki vinna við kvikmyndagerð í tuttugu ár. Einnig má hann ekki yfirgefa Íran, né veita fjölmiðlum viðtöl, hvorki innlendum né erlendum. Samstarfsmaður hans, Muhammad Rasoulof, var einnig dæmdur í sex ára fangelsi.
Panahi hefur áður verið dæmdur í fangelsi, árið 2009, fyrir að fara í jarðarför hjá hinni ungu Neda Agha-Soltan sem varð fyrir skoti í mótmælum sama ár. Stuttu seinna var vegabréfið hans svo gert upptækt, og rétt fyrir síðustu handtöku hans var honum meinað að yfirgefa landið til þess að vera viðstaddur kvikmyndahátíðirnar í Berlín og Cannes. Árið 2010 var hann í fangelsi frá mars og fram í maí, og mótmælti þá með því að fara í hungurverkfall. Hann var svo látinn laus gegn tryggingu.
Síðan um miðjan tíunda áratuginn hefur Panahi leikstýrt nokkrum myndum sem allar gagnrýna ýmsar hliðar íransks samfélags, beint eða óbeint. Hann vakti fyrst athygli með myndum með börn í aðalhlutverki, þ.á.m. The White Balloon (1995) og The Mirror (1997). Hins vegar gerist myndin The Circle (2000) í heimi hinna fullorðnu, en hún varpar ljósi á mikilvæg augnablik í lífi nokkurra kvenna á meðan þær ferðast um göturnar. Myndin Offside (2006) fékk mikla athygli, en hún sýnir okkur konur sem dulbúa sig sem karlmenn til þess að geta horft á fóboltaleik. Staða mannréttinda í Íran hefur verið harðlega gagnrýnd, bæði af Írönum, alþjóðlegum mannréttindasinnum, rithöfundum og fleirum. Meintar refsingar sem stangast á við alþjóðlega mannréttindasáttmála eru t.d.: óhóflega harðar refsingar fyrir glæpi; refsingar fyrir samkynhneigð; aftökur glæpamanna yngri en átján ára; hömlur á talfrelsi og fjölmiðlum, t.d. með fangelsun blaðamanna og eins og í þessu dæmi einnig kvikmyndagerðarmanna sem dirfast að gagnrýna Íran.
(The Mirror)
Auðvitað er það ekkert nýtt að banna kvikmyndir og refsa kvikmyndagerðarmönnum, en mál Panahis er mörgum sinnum grófara en áður hefur þekkst: hann er í fangelsi fyrir að vera að undirbúa kvikmynd, en hann var aðeins búinn að taka upp um 30% af henni. Opinberar ákærur á hendur honum eru "Samsöfnun og að vera í leynimakki, með þær fyrirætlanir að fremja glæpi gegn þjóðaröryggi landsins og svo áróður gegn Íslamska lýðveldinu". Írönsk yfirvöld halda því fram að hann og samstarfsmaður hans Rasoulof væru að undirbúa mynd á móti yfirvöldum, sem byggði á mótmælunum eftir forsetakosningarnar árið 2009, en þá efuðust margir um niðurstöður kosninganna.
Yfirvöld héldu því einnig fram að á heimili Panahis hefðu fundist "klúrar" myndir, en hann sagði sér til málsbóta að þetta hefðu einungis verið klassískar myndir sem hefðu veitt honum innblástur. Mál hans er allt hið undarlegasta og er hann m.a. kærður fyrir brot á reglum sem eru ekki einu sinni til, eins og til dæmis að hafa ekki verið með leyfi til að gera mynd og að hafa ekki látið leikarana sína hafa handrit, sem er gjörsamlega fáránlegt. Mjög líklegt þykir að þessar ásakanir og kærur séu í raun bara ein aðferð til að þagga niður í áberandi persónu sem gagnrýnir íranska ríkið, til þess að hefta útbreiðslu skoðana hans. Lögfræðingur Panahis hefur sagt að máli hans verði áfrýjað, og ég vona að hann verði látinn laus sem fyrst. Kvikmyndir eru mjög mikilvægar til þess að opna augu fólks fyrir t.d. mannréttindabrotum og mismunun eins og í þessu dæmi, og það yrði fáránlegt/hræðilegt ef allir yrðu fangelsaðir sem stuðluðu að víðsýni og heilbrigðri gagnrýni eins og Panahi.
Adventureland er frá árinu 2009, en leikstjóri hennar og handritshöfundur er Greg Mottola. Hann gerði einnig myndina Superbad sem er eiginlega bara snilld. Með aðalhlutverkin fara Jesse Eisenberg (James Brennan), Kristen Stewart (Em), Ryan Reynolds (Mike Connell), Bill Hader (Bobby), Martin Starr (Joel), Margarita Levieva (Lisa P) og Kristen Wiig (Paulette).
Myndin gerist sumarið 1987 og fjallar um James Brennan sem er nýútskrifaður frá Oberlin College. Hann er að búa sig undir að ferðast um Evrópu um sumarið með besta vini sínum og fara svo í Columbia háskólann um haustið þegar foreldrar hans tilkynna honum að þau hafi ekki lengur efni á að styðja hann fjárhagslega. James neyðist því til þess að hætta við Evrópuferðina og fá sér vinnu til að reyna að safna sér fyrir skólagjöldunum. Hann fær vinnu í skemmtigarðinum Adventureland og vinnur þar við stjórnun á alls konar leikjum, sem þykir víst ekkert sérstaklega flott staða, a.m.k. miðað við þá stöðu að stjórna leiktækjunum.
Í vinnunni kynnist hann mörgum vægast sagt furðulegum manneskjum sem gera myndina líflega og skemmtilega. Þar á meðal er Em, sem er frekar dularfull en áhugaverð, og verður James mjög hrifinn af henni. Fleiri persónur eru t.d. hinn kaldhæðni og undarlegi Joel, svali viðgerðarmaðurinn Connell sem er líka tónlistarmaður og segist hafa spilað með Lou Reed, Lisa P sem allir eru að missa sig yfir og svo Bobby og Paulette sem sjá um garðinn. Þessar persónur hafa allar mikil áhrif á líf James, sem verður frekar skrautlegt þetta sumarið m.v. hvernig líf hans var áður. Innan þessa hóps koma svo upp ýmis dramatísk vandamál og aðstæður, og gaman er að sjá hvernig það þróast allt saman.
(James og Joel)
Mér fannst persónusköpunin mjög góð. Persónurnar koma manni á óvart og voru í raun mun áhugaverðari og fyndnari en ég bjóst við, en það sama gilti einnig um myndina. Mér fannst hún mjög fyndin (það er eitthvað sem ég bjóst eiginlega ekki við) og þá eiginlega sérstaklega Bobby, persóna Bill Hader. Myndin var eiginlega bara mun betri en ég bjóst við að öllu leyti, og komu þá Kristen Stewart og Ryan Reynolds mér mest á óvart, því þau sýndu að þau geta alveg leikið. Ég held að þetta sé ein af þessum myndum sem ég á eftir að geta horft á aftur og aftur, án þess að fá leið á henni.
Made in Dagenham er bresk mynd frá árinu 2010 sem var sýnd í Bíó Paradís í sambandi við Kvennafrídaginn í fyrra. Hún er tæpir tveir tímar og er allt í senn gamanmynd, dramamynd og söguleg mynd. Leikstjóri myndarinnar er Nigel Cole og handritshöfundur er William Ivory. Helstu leikarar eru Sally Hawkins (Rita O'Grady), Bob Hoskins (Albert Passingham), Rosamund Pike (Lisa Hopkins), Andrea Riseborough (Brenda) og Miranda Richardson (Barabara Castle).
Myndin byggir á sögulegu verkfalli 187 saumakvenna hjá Ford fyrirtækinu árið 1968 í Dagenham, Essex, sem leiddi til setningu laga um jöfn laun kvenna og karla fyrir sömu vinnu árið 1970. Myndin fylgir sögunni ekki nákvæmlega, m.a. var aðalpersónan Rita O'Grady búin til og ýmislegu í kringum atburðinn er breytt.
Myndin segir sem sagt frá hópi kvenna sem vinnur á saumastofu Ford-verksmiðjunnar í Dagenham í Bretlandi, þó svo við fylgjumst mest með Ritu O'Grady. Þær eru mjög samheldnar og virðast skemmta sér í vinnunni þrátt fyrir frekar slæma vinnuaðstöðu án loftræstingar og ömurleg laun. Eiginmenn, synir eða bræður margra þeirra vinna einnig hjá fyrirtækinu, en þeir starfa í nýrra húsnæði og hafa mun hærri laun. Konurnar hefðu líklegast sætt sig við aðstæður sínar og haldið áfram vinnu sinni, ef ekki hefði verið fyrir áætlaða breytingu fyrirtækisins á skráningu starfs þeirra, þ.e. að skrá átti þær sem ófaglærða verkamenn. Formaður verkalýðsfélags fyrirtækisins, Albert, verður svo yfir sig hrifinn þegar þær kjósa allar með verkfalli, og að lokum er hin ólíklega Rita valin sem leiðtogi þeirra í baráttunni.
Albert hvetur síðan Ritu til að fara lengra með kröfurnar og krefjast jafnréttis í launamálum. Við tekur erfið barátta, þar sem skiptast á skin og skúrir. Konurnar, ásamt Alberti, lenda í alls konar vandræðum, m.a. missa karlkyns ættingjar þeirra og eiginmenn vinnuna eftir einhvern tíma þar sem engin sæti eru til fyrir bílana.
Persóna Ritu er líklegast sköpuð til þess að auka dramað í myndinni, en einnig til að þjóna hlutverki aðalsöguhetju sem flestar kvikmyndir hafa. Í gegnum hana og aðrar persónur svo sem Lisu Hopkins, konu eins af yfirmönnunum hjá Ford, kynnumst við aðstæðum kvenna á þessum tíma. Fram kemur að þó svo að Lisa sé hámenntuð frá Cambridge og mun klárari en maðurinn hennar þá er hún samt heimavinnandi húsmóðir sem þarf að hugsa vel um manninn sinn. Hún hvetur Ritu áfram þegar hún er að gefast upp og segir henni hversu mikilvægt þetta er fyrir réttindi kvenna. Að lokum fá svo konurnar fund með ráðherranum Barböru Castle.
Það sem mér fannst áhugaverðast við þessa mynd var það að ég hafði aldrei heyrt um þennan atburð, þó svo að í kjölfarið á honum hefði fylgt fjöldinn allur af svipuðum verkföllum, sem leiddu a.m.k. til meira jafnréttis í launamálum... Mér fannst myndin mjög hress og skemmtileg, henni er greinilega ætlað að vera nokkurs konar "feel good" mynd sem heppnast bara mjög vel. Persónurnar voru litríkar, mismunandi og áhugaverðar, og það var mjög áhugavert að sjá aðstæður þeirra og bakgrunn. Mér fannst bara takast frekar vel að halda uppi spennunni í myndinni, þó svo að hún hafi að einhverju leyti verið fyrirsjáanleg.
Reservoir Dogs er frá árinu 1992 og er ein af þessum góðu myndum sem ég ætla alltaf að horfa á en geri það ekki fyrr en löngu, löngu seinna. Quentin Tarantino er leikstjóri myndarinnar og líka handritshöfundur hennar, en þetta er einmitt fyrsta myndin hans í fullri lengd. Myndin var m.a. valin "Greatest Independent Film of all Time" af Empire, en hún er orðin ein af aðalmyndum sjálfstæðrar kvikmyndagerðar.Helstu leikarar myndarinnar eru Harvey Keitel - Mr. White, Tim Roth - Mr. Orange, Michael Madsen - Mr. Blonde, Steve Buscemi - Mr. Pink, Chris Penn - Nice Guy Eddie Cabot, Lawrence Tierney - Joe Cabot, Edward Bunker - Mr. Blue og svo lék Tarantino sjálfur lítið hlutverk sem Mr. Brown. Ég var sérstaklega hrifin af Harvey Keitel og Tim Roth, fannst þeir leika þetta fáránlega vel og svo voru persónurnar þeirra einnig mjög áhugaverðar en þær þær verða einhvers konar dúó í myndinni.
Myndin segir frá atburðum fyrir og eftir rán, en sýnir ekkert frá atburðinum sjálfum. Joe Cabot ræður til sín fimm menn, sem fá allir dulnefni sem tengjast einhverjum lit, til þess að ræna demöntum. Mennirnir þekkjast ekki, eru mjög ólíkir og með mjög ólíkan bakgrunn. Upphafsatriðið er frekar súrt, þar sem aðalpersónurnar eru allar að borða morgunmat saman á veitingastað og eru m.a. að ræða lagið Like a Virgin með Madonnu. Næsta atriði gerist hins vegar eftir ránið, Mr. White og Mr. Orange eru í bíl á mikilli ferð þar sem Mr. Orange liggur í aftursætinu með skotsár á maganum og Mr. White keyrir bílinn með einni hendi og reynir að hughreysta hann. Þeir fara í yfirgefið vöruhús þar sem gengið ætlaði að hittast eftir ránið. Mr. Pink kemur fljótlega, er frekar taugaóstyrkur og talar endalaust um að einhver í hópnum hafi svikið þá, Mr. Orange er að blæða út hægt og rólega en Mr. White veit ekkert hvað hann á að gera. Við tekur löng, erfið og undarleg bið eftir hinum meðlimunum sem svo felur í sér spennandi og áhugaverða atburðarás.
>
Mér finnst plott myndarinnar mjög gott og alls ekki fyrirsjáanlegt. Það er líka flott hvernig farið er fram og aftur í tíma þegar það á við og til útskýringa. T.d. kynnist maður Mr. Oange og Mr. Blonde betur með þeim hætti, en þeir eru e.t.v. áhugaverðustu persónurnar. Það er líka áhugavert að sjá hvernig persónurnar eru látnar bregðast við aðstæðum, en viðbrögðin eru mjög mismunandi.
Myndin er frekar hröð, sérstaklega þau atriði sem gerast eftir ránið, og mér finnst það halda spennunni lengur. Hún er líka mjög, mjög töff og persónurnar eru mjög harðar og svalar. Ég er mjög hrifin af Tarantino sem leikstjóra, og þessi mynd var eiginlega betri en ég bjóst við. Það er mikið um ofbeldi og blótsyrðir, sem er eiginlega eitt af einkennum mynda Tarantinos. Uppáhaldsatriðin mín eru líklegast þegar Mr. Blonde er að fara að kveikja í lögreglumanninum sem hann rændi, og svo lokaatriðið sem er sjúklega epískt og flott.
Myndin kom út árið 1994 og er leikstjóri hennar Mike Newell en handritshöfundur Richard Curtis, sem einmitt leikstýrði og gerði handritið að Love Actually. Myndin sló óvænt í gegn og hlaut meðal annars tilnefningu til Óskarsverðlaunanna sem besta mynd. Helstu leikarar myndarinnar eru Hugh Grant, Andie MacDowell, James Fleet og Charlotte Coleman.
Myndin fjallar í aðalatriðum um bresku vinina Charles, Tom, Gareth, Scarlett, Fiona, Matthew og fleiri, sem eru alveg einstaklega steikt og fyndin. Þau eru öll algjörlega mismunandi týpur en eiga það samt sameiginlegt að vera flest frekar flippuð. Charles er aðalpersónan og er pínulítið misheppnaður. Hann er sífellt að hitta hina aðlaðandi og bandarísku Carrie í brúðkaupum og að lokum í jarðarför.
Í fyrsta brúðkaupinu eru einhleypu vinirnir að hafa áhyggjur af því að þau muni aldrei giftast. Þarna hittir Charles Carrie í fyrsta sinn og þau enda á að eyða nóttinni saman á einhverju sveitahóteli eftir frekar fyndnar hindranir. Charles sér eftir því að hafa átt "one night stand" með henni. Hún grínast bara og segir að núna verði þau bara að giftast og hann er ekki alveg að fatta að þetta sé brandari í fyrstu. Hún fer síðan aftur heim til Bandaríkjanna.
Næsta brúðkaup er svo hjá pari sem kynntist í fyrsta brúðkaupinu. Þetta er ekkert sérstaklega ánægjulegt brúðkaup fyrir Charles, þar sem hann hittir Carrie aftur en núna kynnir hún hann fyrir unnustanum sínum, Hamish, sem er ríkur stjórnmálamaður frá Skotlandi og töluvert eldri en hún. Svo kemst hann að því að hann á að sitja á sama borði og nokkrar af fyrrverandi kærustunum hans. Að lokum rekst hann svo á Henrietta, sem vinir hans kalla Duckface, en þau áttu í mjög flóknu og erfiðu sambandi einu sinni. Síðast en ekki síst þá neyðist hann til að fela sig inni í skáp í brúðhjónasvítunni á meðan brúðhjónin byrja brúðkaupsferðina sína snemma á hótelinu. Svo nær hann að læðast út og hittir Carrie enn og aftur þar sem hún er án unnustans og þau enda á að eyða nóttini saman aftur.
Hann fær svo seinna boðskort í brúðkaupið hjá Carrie og Hamish, og rekst svo stuttu seinna á hana niðri í bæ og hjálpar henni að velja brúðarkjól. Hann reynir eitthvað að tjá henni ást sína en það er bara vandræðalegt og hún er alveg greinilega að fara að giftast þessum Hamish.
Næsta brúðkaup er svo hjá Carrie og Hamish. Þar deyr Gareth, einn vinanna sem leiðir til jarðarfararinnar.
Fjórða brúðkaupið er svo hjá Charles sjálfum og Henrietta sem hann hefur ákveðið að giftast af einhverjum undarlegum ástæðum. Carrie kemur svo í kirkjuna rétt fyrir brúðkaupir og segir Charles að hún og Hamish séu ekki lengur saman. Hann segir þá nei þegar hann er spurður af prestinum hvort hann vilji giftast Henrietta sem kýlir hann og hætt er við afganginn af brúðkaupinu. Carrie kemur þá til Charles og biðst afsökunar en hann segir að hún sé manneskjan sem hann vilji eyða restinni af ævinni með etc...
Mér finnst þessi mynd sjúklega fyndin, og ég elska svona breskan "witty" húmor sem er mjög mikið notaður í henni. Persónurnar eru skemmtilega furðulegar og aðstæðurnar sem þær lenda í oft fáránlegar en mjög fyndnar.
Myndinni er leikstýrt af Richard Curtis, en hann er einnig handritshöfundur myndarinnar. Hún kom út árið 2003 og er alveg 135 mínútur, sem kemur mér á óvart því ég hef séð hana mjög oft og ekki dottið í hug að hún sé svona löng. Kannski er það út af því að mér finnst hún fáránlega skemmtileg...
Mikið er af stjörnuleikurum í myndinni og má þar t.d. nefna Liam Neeson, Hugh Grant, Keira Knightley, Bill Nighy, Emma Thompson, Colin Firth, Laura Linney, Billy Bob Thornton, Rowan Atkinson, Claudia Schiffer og fleiri fleiri.
Myndin fylgir átta mjög mismunandi pörum sem eiga það þó sameiginlegt að þurfa að takast á við ástina og þau vandræði sem fylgja henni. Misdjúpt er farið í sögurnar en þær eiga sér allar stað á fimm vikum fyrir einhver jólin í London. Persónurnar eru mjög mismunandi sem gerir söguna skemmtilega og fjölbreytta. Mér finnst sjúklega skemmtilegt að horfa á góðar myndir sem fylgjast með mörgum persónum og þess vegna elska ég þessa mynd, en líka af því að hún er svo jólaleg og krúttleg og maður kemst alltaf í fáránlega gott skap við það að horfa á hana.
Uppáhalds pörin mín voru forsætisráðherrann (Hugh Grant) og Nathalie, Jamie og Aurelia, Sam og Joanna og svo Judy og John.
Forsætisráðherrann er ungur af forsætisráðherra að vera og er frekar flippuð týpa. Nathalie er að vinna í Dowingstræti 10 og sér um að koma með póst og hressingu og eitthvað til hans. Hann heillast af henni en reynir að telja sér trú um að þetta muni aldrei ganga, hún sé yngri en hann og að hann sé forsætisráðherra Bretlands og verði að taka sér tak. Hann lætur færa hana til í starfi þannig að hann hittir hana ekki lengur. En svo á aðfangadag minnir mig er hann að fara í gegnum jólakort sem hún er búin að raða eftir því hver eru best og þá finnur hann að hann er ástfanginn af henni og gengur í hvert einasta hús í götunni hennar til þess að leita að henni. Mér finnst þau tvö mjög skemmtilegar persónur. Hann er flippaður eins og sést í mjög steiktu dansatriði og svo er hann sjúklega kaldhæðinn og hnyttinn, og kemur með brandara og fyndin augnablik sem eru fullkomin fyrir minn húmor. Hún er mjög hress persóna sem á það til að tala af sér og segja aðeins meira en er við hæfi sem er bara fyndið og skemmtilegt.
Kærastan hans Jamie heldur fram hjá honum með bróður hans, svo hann fer til útlanda að skrifa skáldsögu þangað til jólin koma. Þar fer Aurelia sem ekki talar ensku að vinna fyrir hann við að taka til og svoleiðis. Þau geta ekki beint talað mikið saman en undir lokin fara þau að hrífast af hvoru öðru, en þá þarf Jamie einmitt að fara heim til Englands um jólin. Þegar hann kemur heim áttar hann sig almennilega á því að hann er ástfanginn af henni og fer að læra portúgölsku til þess að geta talað við hana, og flýgur svo aftur til hennar og biður hana um að giftast sér. Þessi saga var bara mjög krúttleg og rómantísk og gaman að fylgjast með henni. Colin Firth er mjög góður leikari og persónan hans var pínu vandræðaleg og vissi ekki alveg hvernig hún átti að vera.
Sam er nýbúinn að missa mömmu sína og lokar sig inni í herbergi mestallan daginn. En það er ekki þess vegna sem hann er alltaf einn inni í herbergi, heldur er það út af því að hann er ástfanginn af svölustu stelpunni í skólanum, þ.e. Joanna, og hann heldur að hann eigi enga möguleika á að kynnast henni. Hann ákveður svo að skrá sig sem trommara fyrir tónlistaratriði skólans á jólasýningu grunnskóla hverfisins þó svo að hann kunni ekkert á trommur, þar sem Joanna er aðalsöngkona lagsins. Þegar hún bendir svo á hann á meðan hún syngur all i want for christmas is you þá fer hann að hugsa hvort hann hafi kannski einhverja möguleika. Joanna er samt að fara heim til Bandaríkjanna yfir jólin beint eftir sýninguna, svo stjúppabbi hans fær Sam til að elta hana á flugvöllinn og segja henni hvernig honum líður. Þessi saga var bara mjög sæt og pínu fyndið að sjá svona ungan strák vera að missa sig yfir ástinni.
Judy og John eru örugglega vandræðalegasta parið, en þau kynnast í vinnunni þar sem þau eru aukaleikarar í kynlífssenum fyrir einhverja fræga leikara. Þau tala mjög mikið saman í vinnunni og það er alveg frekar súrt að sjá þessi atriði þar sem þau eru bara að tala mjög "casually" saman á meðan þau eru að þykjast stunda kynlíf, allsber eða í fötum. Þau ákveða svo að fá sér kaffi eða eitthvað eftir vinnu og John fylgir Judy heim en er of feiminn til að kyssa hana, svo hún kyssir hann bara. Allt saman mjög krúttlegt og á kannski að sýna að maður getur fundið ástina á ólíklegustu stöðum eða eitthvað þannig.
Allavega er þetta mjög skemmtileg mynd og ég mæli með henni til að koma manni í jólaskapið. Ég horfi a.m.k. á hana á hverju einasta ári fyrir jólin.
